blijmoedig[1]

je zoekt DE HEMEL

Ik was een paar jaar  geestelijk verzorger in een psychiatrisch centrum. Bijna dagelijks had ik contact met dezelfde bewoner.  Deze man  wilde veel over zijn geloof spreken.

Volgens deze bewoner begint de hemel op kniehoogte.  Als hij  dan zijn knieën aanwees,  begon de hemel daar net onder. De hemel als een “plaats”:  een  vertrouwde voorstelling. Het heilige boven  en het aardse  hieronder. Waar je met je voeten op staat.

Hoe zullen we op een actuele manier de hemel  duiden?  Punt is dat steeds meer mensen aangeven dat er na de dood niets is. Geen ietsisme, geen oordeel, geen rechtbank, geen licht. Niets duister.  Het beeld van de hemel als een mooie plaats in het heelal wordt steeds verder afgebroken. De hemel als een locatie.

Iemand zei eens, dat hij gelooft in de woorden van Jezus  over ons sterven en onze dood.                                                                       Zoals  “De hemel is de woonplaats van God . Je zult met mij zijn in het huis van mijn vader.”  Dat lijkt hem een veel beter vooruitzicht, dan elke keer weer naar de aarde terug te keren.

Naast de aanname dat er na ons sterven niets is, ontstaat er bij mensen ook het beeld dat God en zijn/haar hemel  hier op aarde al hun intrek hebben genomen.  Niet als een locatie met die  en die coördinaten.  Maar als een  onzegbare schoonheid en waarheid.  Ze zijn hier en nu al met de hemel begonnen. In een glimlach of  ontmoeting. In een symbool of ander teken. De schrik voor de hemel is over.

De hemel. Die roept nog steeds vragen bij ons op. We zoeken naar antwoorden..

maak het goed. zo goed als je kunt

ben

 

 

 

 

 

 

Laat een reactie achter