om raad

OM GOEDE RAAD

Gisteravond volgde ik een  t.v. debat over de Stikstof crisis. Twee politici, bekenden van elkaar, konden  uitvoerig hun tegengestelde standpunten over de stikstofcrisis uiteen zetten.  In het gesprek bleven beiden ver weg van die ” goede raad.”

De een wilde metingen en feiten. De ander zwoor bij modellen.” Deze laatste  zijn wetenschappelijk verantwoord en door honderden wetenschappers en onderzoekers onderschreven. ”  Zo’n gesprek leent zich helemaal  niet voor een goede raad.  Meestal is het resultaat dat gespreksgenoten elkaar juist minder goed verstaan. En zijn de verschillen toegenomen.

Een inwoner  van een dorp kijkt terug op  zijn leven en vertelt een mooi verhaal over een van de andere inwoners van toen. ” Ja, die De  Jonge dat was me er een. Die ging helemaal zijn eigen gang. Daar was geen raad voor.”

Ik ken dit gezegde niet, maar  ik begrijp het wel. Ik zou gezegd hebben dat deze man beslist niet in een mandje ging melken.  Of dat je die wel om een boodschap kon sturen.   Maar het werd dus;  daar was geen raad voor.

Een goede raad hoorden of kregen we ook niet in de vele debatten tijdens de coronacrisis. Integendeel. Het gesprek mondde vaak uit op onware opmerkingen en verdachtmakingen. Er ontstond vaak een grimmige sfeer.  Tussen wetenschappers, artsen, verpleegkundigen, politici en andere zorgverleners. En onze burgers.

En internisten en psychiaters hebben het ook niet over een goede raad: in de zin van ” als ik u een goede raad mag geven.” Zij leggen hun plan uit, ze geven aan wat ze me de behandeling voor ogen hebben en wat de patiënt daarvoor moet laten of juist moet doen.

Klopt dan mijn indruk dat het in de zorg niet overloopt van “goede raden?”

maak het goed. zo goed als je kunt.

 

ben

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laat een reactie achter