Voor elkaar

leef VOOR ELKAAR

Ik worstel met het begrip “voor elkaar.”  Kunnen we tegenwoordig nog volhouden dat we veel voor elkaar over hebben?  Terwijl ik veel vaker lees, dat we  steeds minder voor elkaar doen.  We zijn hyper geïndividualiseerd. We zien niet meer naar elkaar om,  zoals dat 30, 40, 50 jaar geleden nog gebeurde. Nabuurschap; sterk verenigingsleven, rouwrituelen.   Alles voor en door en met elkaar.

Dat talloze zorgverleners zich toch ingezet hebben voor al die dood zieke mensen. En voor elkaar. Dat is eerder uitzondering dan regel.

Hoe zit dit verder in de zorg?  Zijn we daar goed voor elkaar. Ik heb op gesloten afdelingen gewerkt voor   mensen met  bijvoorbeeld psychische problemen.  De patiënten verbleven vaak vele maanden op de afdeling. Maar zij hebben elkaar helemaal niet uitgekozen. Ieder deed zijn/haar ding en zag wel hoe het uitpakte. Hoe het verder ook ging, de bewoners moesten elkaar wel een beetje verdragen. En elkaar nemen zoals ieder is. Ze leven zo dicht bij elkaar.

Ik zelf dan. Ik verbleef zes maanden op de revalidatie afdeling.  Met vier personen op een zaal.  Je was 24 uur per dag op elkaar aangewezen. Hoe kun je daar Voor elkaar iets betekenen? Voor elkaar gaat niet betekenen, dat je  elkaar nog na de revalidatie  opzoekt. Wat wel kan ontstaan is het lotgenotencontact. Dat kan wel groeien bij mensen, die in hetzelfde bootje zitten. Ik denk dat dit een kostbaar relatie  kan worden.  ” Kostbaar en dierbaar voor elkaar.”

 

maak het goed.zo goed als je kunt

ben

Laat een reactie achter