woestijn

in de WOESTIJN

Steeds meer mensen kennen een woestijn uit eigen ervaring.  Ze zijn er  met vakantie  geweest en hebben er  een aantal  nachten doorgebracht. Bij zonsopgang en zonsondergang  kun je een mysterieuze ervaring meemaken.

Ik ga niet naar de woestijn.  Niet voor  zijn schoonheid noch  voor de woestijnbloem.   Ik denk niet dat ik er ooit zal komen. De zandverstuiving bij Kootwijk is mij zanderig genoeg.

Ik denk wel aan een ander soort woestijn.  Die ken ik van de bijbel verhalen. In die verhalen is de woestijn steeds de plaats  om je af zonderen. Om bij jezelf te rade te gaan.  Wat wil ik met mijn leven? Wat wil een ander mens van mij? Vaak is ze ook de plek om te  vasten,  om je te reinigen.  Het is er ook oneindig stil. Gelukkig hoeven we in deze tijd niet perse naar de woestijn. Er zijn andere plaatsen. Kloosters, stiltecentra en inloophuizen. Kleine woongroepen en bezinningscentrum. En de plaats waar je je thuis voelt.

We kennen ook de woestijnervaring: de beleving van verdriet,  eenzaamheid en van beproeving.  Afgelopen zaterdag hoorde ik nog een Benedictijn vertellen dat monniken  eeuwen geleden kloosters in de woestijn stichtten.  Om daar stil te zijn. Om zo je ambitie, je zelfgenoegzaamheid en je gevoel van onmisbaarheid op zij te schuiven. Door dagelijks te bidden en te mediteren. De stilte die je dan ervaart, maakt je leven zinvol en betekenisvol. Die houdt je verbonden met God en zijn en haar schepping.

Als zieke of eenzame mens kun je je handen vol hebben aan wat je dagelijks meemaakt.  De hele dag lijkt leeg te blijven.  Je leven voelt als een leeg bestaan.  Naar een oase moet je lang zoeken. Maar het verlangen blijft.

Probeer steeds in de buurt van mensen te blijven.  Gaat dat?

Maak het goed. Zo goed als je kunt.

ben

Laat een reactie achter