tweezaam

EEN TWEEZAME MENS

De verzender van deze kaart  ziet  hier  twee figuren:  Jezus van Nazareth  en een van zijn leerlingen.  Een tweetal.  Zij aan zij. Even lang. Geen van beiden steekt  boven de ander uit.  De leraar zonder leerling is eigenlijk geen meester. En de leerling zonder meester loopt maar een beetje rond.

Een duo, een tweetal. Maar ik ga verder met een tamelijk onbekend woord:  tweezaam.

Ik las dat  vreemde woord  voor de eerste keer in het boek Stilte van Willem Barnhard.  Hij is er  van overtuigd dat mensen niet eenlingen en eenzamen zijn. Maar tweelingen en tweezamen.

In onze corona crisis kunnen we een paar onderwerpen helder zien. We willen  mogelijk niet eenzaam zijn, toch stellen we er prijs op dat we per individu aangesproken worden op wel of niet inenten. Dat hoeft voor niemand vanaf 18 ( 12) jaar bepaald te worden. Het gaat ieder van ons erom  te worden gewaardeerd als individu, onafhankelijk persoon, een autonoom. Zelfstandige. Individualisme is een dominante -isme in onze tijd.

Hoe kun je dan toch de stap zetten naar de gedachte dat we tweezame mensen zijn. Ik zelf denk dat we onze menswording niet kunnen voltooien  zonder een ander.  Dat is  opgroeien, volwassen worden. Beschaafd worden.

Laatst las ik een tekst, waarin verder doorgedacht wordt op  eenzaam . De auteur merkt op dat we  geïsoleerd raken. Van elkaar gescheiden. Wat we ook niet willen. Integendeel we merken om ons heen dat er nog steeds heel wat mensen uitgesloten worden, eenzaam raken. En dat dit wezenlijk ons gewone bestaan dreigt te worden. Alledaagse eenzaamheid.

Ik geloof zelf dat we voor een ander bedoeld zijn. Zonder dwang en drang natuurlijk.  Ik denk dat  eenzame en tweezame mensen samen op kunnen trekken.

Ervaring hiermee?

Maak het goed. Zo goed als je kunt.

ben

Laat een reactie achter