Samen

graag SAMEN

De afgelopen dagen is er  in ons land ophef ontstaan over vrijwillige levensbeëindiging.  Mensen, die vinden dat hun leven voltooid is, moeten in staat worden gesteld dit leven op humane wijze te beëindigen.  Zij verwachten  niets meer. Niet van familie of vrienden  en ook niet meer van de samenleving of de gezondheidszorg.

Enkele dagen later wordt bekend, dat een echtpaar zelf hun leven beëindigd heeft.  ‘ Samen sterven om alleen raken te voorkomen.’

Hoever kom je alleen in je leven? Hoever kom je samen?

“Samen vinden we wel een weg,”   zei mijn partner  op die momenten in ons rouwproces, dat we ons  verdrietig en machteloos voelden.

Deze paar woorden vormen een soort mantra, een soort gebed voor mij.

SAMEN. Voor mij was er lange tijd  geen sprake van een samen. Ik lijd alleen en er is niemand die mijn karretje duwt.

VINDEN.  Je vertrouwt erop,  dat  je niet voor niets gaat zoeken. Ik heb dat vertrouwen geregeld verloren.

 WEG.  Er ontstaat ergens een nieuwe doorgang naar een andere toekomst. Ik kroop door het oog van de naald.

Ik lees momenteel het boek:   ” Als dan toch.”  Over het aflopende leven van een man met  A L S. Deze man raakt  na maanden van gewoon doorleven wel in een levensechte confrontatie  met sterven en doodgaan.

Vandaag maken Patiëntenvereniging en artsen bekend dat zij vinden dat patiënten veel eerder met hun huisarts in gesprek moeten over het wel of niet reanimeren.

En ik las laatst een interview met een denker over het leven, die het vreselijk jammer vindt dat we spreken over een voltooid leven. Hij noemt het een wan- begrip.

Iedere zieke  zou iemand naast  zich dienen te hebben met wie hij /zij samen kan zijn. Ik denk dat ik geen levens verhalen van iemand ken, die gelukkig in alle eenzaamheid is gestorven. Of zie ik wat over het hoofd?

Maak het goed. Zo goed als je kunt.

ben

 

 

 

 

Laat een reactie achter