En onze ouders

je OUDERS

Vannacht kreeg ik nog de blijde boodschap van de geboorte van een kleindochter  in mijn schoonfamilie.  Een prachtig meisje.  De mooiste baby op de wereld.  Twee mannen zijn haar ouders. Een lange tijd van wensen en verwachten is aan de geboorte vooraf gegaan.  De mooiste momenten van hun leven.

Ouders met een ernstig  ziek kind  raken ons in onze ziel. Een vluchteling- moeder met kind op haar arm:  het beeld  blijft op ons netvlies. Ouders met een gehandicapt kind zoeken hun toevlucht in tv programma’s. Gisteravond nog een vader met een baby van zes maanden, met de taai slijm ziekte.

Ouders en familie zetten  alles op alles om  met hun doodziek kind naar  het buitenland te reizen, waar artsen nog wel een operatie durven uit de voeren. Waar ze wel het geschikte medicijn hebben.  Ook al is het medicijn super duur.

We verdragen het niet dat we op onze handen blijven zitten, als we merken dat  een  kind doodziek is.

Als een ouder een kind overleeft,  hoor je  zeggen dat dit niet de goede volgorde is. Ouders horen eerder te gaan dan hun kinderen. Wat een meemaak. Toch?

Ik schrijf een deel  van deze tekst op de sterfdatum van mijn vader en mijn schoonvader.

Maak het goed. Zo goed als je kunt

ben

Een mensenleven begint in de verborgenheid van de moederschoot.

Laat een reactie achter