Operatie dag

de OPERATIEDAG

De MRI foto van mijn rug zette  veel lichten op rood.  Op 22 januari 2003 krijgt mijn aandoening haar voorlopige naam;  zij krijgt  de naam: een ernstige vernauwing van mijn ruggenmerg: een stenose.  

Op 27 januari ziet het er weer slechter uit voor mij en mijn gezondheid. Mijn ruggenmerg kan  doormidden scheuren. Op vrijdag 7 februari is het opnamegesprek in het ziekenhuis.  Op zondagavond 9 februari meld  ik me op de afdeling neurochirurgie.  Mijn partner en haar zus met haar  man keren  huiswaarts. Ik blijf waar ik moet zijn.  Op dat moment de beste plek voor mij.

Ook voor mij wordt het maandag. Het is 10 februari 2003.  Vandaag gaan ze mij opereren.  Neurochirurgen wassen hun handen en onderarmen.  Iedereen werkt in gesteriliseerde pakken. Anesthesieverpleegkundigen en anesthesisten  brengen een infuus  bij mij aan. Mesjes, gaasjes  en tangetjes worden uit de verpakking gehaald.  Ze leggen grote doeken over mij heen. Ze rollen me op mijn buik. Maar dan ben ik al weg.

Een deel van mijn  rug blijft onbedekt.  Dat wordt het werkgebied. Ze openen mijn lichaam.  Zij werken door tot aan het blote bot van een aantal borstwervels.  Zouden ze de draaglast op mijn schouders gezien hebben?  Of mijn innerlijk leven? Of mijn kladden.  En ligt mijn ziel ook in dat gebied? Die vragen laten ze onbeantwoord.  Zij zien wat ze daar verwachten; een hernia die helemaal tegen mijn ruggenmerg is gegroeid. Weg ermee en gauw.  Tegen de avond is het ergste achter de rug. En ik ga verder.

Een hele meemaak.

herken je dit

Maak het goed. Zo goed als je kunt

ben

 

 

Een arts dient meer dan het zieke orgaan te bezien, meer nog dan de hele mens, hij moet de mens zien in zijn totale omgeving.

 

 

Laat een reactie achter