Geloven in het gebed

Door het GEBED

Iemand vertelde het me eens zo  over bidden

” Van een broer van mij, hoor en zie ik maar heel weinig. Hij woont niet eens zo ver weg. Maar we  spreken elkaar haast nooit.  Via via hoorde ik, dat hij het niet zo  goed maakt. Toen heb ik hem een keer gebeld.  Ik heb hem  gezegd dat ik niet zo makkelijk naar hem toe kon komen. Maar dat ik voor hem  bid.  ”

Toen vroeg hij wat hij daarmee moest.  Ik zeg hem, dat ik daarmee bedoel dat ik bij het bidden steeds aan hem denk.  Hem daarmee een steuntje in de rug geef.”

Mensen  lieten me steeds weer  weten, dat ze voor mij gebeden hadden. Een kaarsje voor mij hadden aangestoken. Op die momenten waren zij met hun gedachten bij mij.  Ik heb al die gebeden zo ontvangen. Dat gebeurt niet omdat ik een speciale ontvanger in mijn hersenen heb hangen.

Ik stel me vindbaar op voor gebed. Alledaags.  Zo’n kaarsje is een bron  van hartelijkheid die ik ervaar op mijn wegen.  Ik laat me inspireren als mensen mij schrijven dat ze een kaarsje  opsteken.  Ik brand me daaraan. Voelen van een gebed is het aandachtig gewaarworden van energie, van genade die van buiten mij komt.

Mensen hebben ook hun gedachte bij het bidden aan het graf van een dierbare overledene. Een vriend  formuleerde het eens stevig ; ”  Je gaat toch niet tegen een stuk verteerd vlees staan  praten. Of  bidden.”

Je hoeft juist niet te denken dat je dierbare daar  ligt. Maar dit is wel de plaats en letterlijk de grond  die bijzonder of heilig is.  Hier ligt deze mens  begraven. Over die vierkante meter aarde loopt niemand zomaar heen. In deze vierkante meter aarde gaat niemand zomaar een  schop  in  de grond steken. Dat gebeurt niet  zolang nabestaanden waarde aan het graf  hechten.

Maak het goed. zo goed als je kunt.

ben

Het gebed is ’s morgens als een sleutel en ’s avonds als een grendel.

Laat een reactie achter